Autistische mama to be

Zwangerschap, ouderschap en autisme

Logo MijnAutisme

Op Instagram krijg ik van veel mensen regelmatig vragen over hoe het is om autisme te hebben en zwanger te zijn. En dat begrijp ik volkomen. Hoe voelt het om zwanger te zijn en heb je nog meer last van prikkels? En hoe kijk je tegen de bevalling aan? Allemaal vragen die voorbij komen. Maar het zijn niet alleen vragen over de zwangerschap, maar ook over de kinderwens zelf en het hebben van een kind. Natuurlijk kan ik nog niet vertellen hoe het is om een eigen baby in huis te hebben, maar ik kan wel vertellen hoe ik het allemaal voor mij zie. Hoe was mijn kinderwens en hoe zie ik het voor me om een kind in huis te hebben, terwijl ik zelf autisme heb. Hieronder zal ik vertellen hoe ik het ervaar.

Autisme en kinderwens

Laat ik eens aan het begin beginnen, mijn kinderwens. Al als klein kind zijnde, wilde ik al moeder worden. Ik was niet het kind dat de hele dag moedertje speelde, maar om een of andere reden wist ik al wel dat ik ooit moeder wilde worden.

Mijn kinderwens was al wel vroeg aanwezig en relatief sterk, maar niet levensbepalend. Hier had ik geluk mee, want het bleek in ons geval niet heel gemakkelijk te gaan. Het heeft uiteindelijk 2,5 jaar geduurd voordat ik zwanger was. Ik heb mijn kinderwens altijd als aanvulling van mijn leven gezien en niet als levensdoel. Dit maakte het voor mij ook gemakkelijker om er realistisch naar te kijken. Realistisch als in dat ik mijzelf veel vragen heb gesteld om te kijken of ik wel 100% zeker achter deze keuze stond. Een kind is namelijk super leuk, maar ook een levensgrote verandering in je eigen leven.

Benieuwd hoe het met je eigen kinderwens zit? Stel jezelf vragen en wees hier ook heel erg eerlijk in naar jezelf toe. Ben je er klaar voor? Ben je je er van bewust welke impact een kind in je leven zal hebben? Maar ook vragen als: Durf je hulp te vragen, wanneer dit nodig heb? Want soms denk je dat je er helemaal klaar voor bent, maar kan het tegenvallen. Of soms zal je van tevoren al heel veel twijfels hebben of je de impact wel aankan, terwijl het ook heel erg mee kan vallen. Ik denk dat vooral de laatste vraag heel belangrijk is. Durf je hulp te vragen, wanneer dit nodig is?

Kinderen opvoeden doe je tegenwoordig alleen, met je eigen gezin. Althans, zo laat de maatschappij dit regelmatig naar voren komen. Maar besef dat je er niet alleen voor staat! Je hoeft geen moeilijk kind te hebben, om hulp te vragen. Zit je er een dagje doorheen? Kijk of familie, vrienden of misschien een buur op kan passen voor een dagje. Loopt jullie relatie een stukje moeizamer dan vroeger? Ga eens een weekendje met zijn tweeën weg, terwijl oma en opa oppassen. Maar naast deze eenmalige zaken, kun je ook je kind een dagje per week (extra) naar de opvang brengen. Een kind heeft meer aan blije, (mentaal) gezonde ouders, dan aan een extra dagje thuis zijn.

Autisme en zwangerschap

Een zwangerschap is per persoon en zelfs per keer heel verschillend. Ik kan dus ook enkel beschrijven hoe het momenteel voor mij is en hoe ik er van tevoren over dacht. Wegens mijn medische geschiedenis, was ik mij er al wel van bewust dat deze ‘roze wolk’, waarschijnlijk niet zo heel roze zou gaan worden. Ik denk ook dat het goed is om te beseffen dat de zwangerschap zelf niet altijd even leuk hoeft te zijn. Hierdoor kun je je beter voorbereiden op wat komen gaat en meer genieten van de momenten die wel echt heel erg leuk zijn. Bekijk ook eens mijn artikel ‘zwangerschap en welke wolk?’ als je hier meer over wilt lezen.

Qua kwalen en klachten ben ik wel degelijk gevoeliger dan standaard. Of dit door mijn autisme komt? Dat weet ik niet zeker. Wel merk ik dat ik de baby al heel vroeg kon voelen. Ik ken mijn eigen lichaam goed en wist ook precies wanneer de baby bewoog. Zodoende kon ik de baby vanaf 13 weken al voelen in plaats van de gebruikelijke 18-20 weken. Zelfs mijn man kon de baby al voelen vanaf 19 weken in plaats van 24 weken of later. Dus mogelijk is onze kleine ook gewoon mega actief, maar het kan ook wel degelijk deels aan mijn autisme liggen dat ik dit zo vroeg kon voelen.

Wanneer je zwanger bent, kom je terecht in een soort nieuwe medische wereld. Dokters en verloskundigen willen je opeens overal voor testen en hebben hier regelmatig bloed voor nodig. Dit was en is voor mij soms best spannend, aangezien ik geen fan ben van naalden. Door dit van tevoren aan te geven, hebben ze bepaalde bloedprik testen bij elkaar gezet. Dit scheelde mij weer een extra keer spuiten. Ook andere onderzoeken, vaak vaginale onderzoeken en echo’s, ervaar ik niet als heel erg prettig. Ik denk niet dat dit anders zal zijn voor mensen met autisme, maar ik denk eerder dat niemand echt zit te wachten op sommige onderzoeken.

Wanneer je de medische wereld spannend vindt, geef dit dan vooral aan. Deze medische wereld weet hoeveel spanning bij een zwangerschap kan komen kijken en tot nu toe is iedereen die ik heb meegemaakt echt super lief voor ons. Ze proberen je oprecht te helpen en met je mee te denken. Je kunt je vaak ook al voorbereiden op bepaalde onderzoeken en andere zaken, door je goed in te lezen en hier vragen over te stellen.

En dan straks, de bevalling. Ik heb het nog niet meegemaakt, dus ik kan er nog niet heel veel over vertellen. Ik merk wel dat bij veel mensen de angst hier ligt. Het is natuurlijk ook niet niks. Er zal pijn bij komen kijken en het zal ook iets onverwachts en onvoorspelbaars blijven. Dit kan ik helaas niet gemakkelijker voor je maken. Je weet waarvoor je het uiteindelijk doet en dat is voor het kleintje in je buik en je toekomstige gezin. En ik denk dat als je eenmaal zwanger bent, je dit met alle liefde wilt gaat doen. En ook voor dit punt geldt: geef het aan, bereid je voor en stel vragen. Maak een draaiboek voor deze dag, bekijk het ziekenhuis van tevoren, lees je in over wat er standaard gezien gebeurt, stel verloskundigen vragen en bespreek hoe je partner (of iemand anders) je hierbij kan ondersteunen.

Autisme en een kind hebben

Ik heb op vele kinderen gepast, maar ik weet nog niet hoe het is om zelf een kind te hebben. Ergens ben, of vooral was, ik bang om niet direct een band te hebben met het kindje. Je ziet het nog niet, wat een band scheppen lastig maakt. Toch probeer ik dit momenteel toch al wel te doen, door tegen de baby te praten en boekjes voor te lezen. Het voelt soms wat raar om tegen je buik te praten, maar je baby kan je al horen vanaf een week of 20. En ergens doet het toch iets met je. Vooral wanneer je begint te merken dat de kleine op je gaat reageren. Of het al echt een band is, geen idee. Maar ik doe heel hard mijn best en ik begin er toch wel degelijk steeds meer gevoel bij te krijgen.

En wat als de kleine er straks is? Zoals ik al eerder aangaf, lijkt het soms dat je je kind alleen op moet voeden in deze tijd. Maar niks is minder waar. Als de kleine er straks is, hoop ik gewoon 32 uur te kunnen werken. Het plan is dat zowel mijn man als ik, naast het weekend, allebei één dag thuis zullen zijn. Van de overige drie dagen zal het kleintje vermoedelijk twee dagen naar de opvang gaan en één dag naar familie. Althans, dat is het plan voor nu. Dus je moet niet per se minder te werken.

Geeft dat niet heel veel prikkels? Hoe ga je daar mee om? Nou prikkels van een kleine, zeker een baby of peuter, die zullen aanwezig zijn. Aan veel prikkels kun je deels of geheel wennen. Andere prikkels zullen lastig blijven. Maar weet ook hier dat je er niet alleen voor staat. Je kindje kan gerust naar de opvang, als jij thuis bent en bij moet komen. Ben je geen fan van opvang? Dan kun je vast wel eens de hulp inschakelen van familie, vrienden of buren. Dit kan eenmalig een dagje zijn, een paar uurtjes of een weekend. Iets wat jij nodig hebt om bij te komen. En zoals ik al eerder aangaf, hetzelfde geldt voor jullie relatie. Kies voor wat jij nodig hebt.

Is dit allemaal niet heel erg egoïstisch? Nee, ik ben van mening dat dit niet egoïstisch is. Ik denk zelf altijd aan het voorbeeld van wanneer je in een vliegtuig zit. Eerst zet je je eigen zuurstofmasker op, daarna die van je kind. Je kind is afhankelijk van jou, dus moet je ook goed voor jezelf zorgen. Wanneer jij depressief of oververmoeid bent, kun je waarschijnlijk je kind niet meer de aandacht geven die je het zou willen geven. Je kunt dan beter je kind een dagje naar de opvang sturen, waardoor jij zelf bij kan komen en vervolgens de dag(en) dat je je kind ziet het juist meer aandacht geven. Maar dan de echte en oprechte aandacht die het kind verdient.

Tot slot!

Of je nu wel of geen kinderwens hebt, het maakt allemaal niet uit. Zolang jij zeker bent van je keuze, blijf hier achter staan. Twijfel je nog? Ga dan op onderzoek uit wat een kind in jouw leven zou betekenen, zowel de leuke als moeilijke momenten. En onthoud ook, dat niemand perfect is. Ook niet de vader of moeder die je laatst zo leuk zag spelen met zijn of haar kind. Iedereen heeft ups en downs, ook wanneer je kinderen hebt. Doe wat goed is voor jou en jouw gezin. Je kinderen zullen een heel belangrijk deel worden van je leven. Ze zijn afhankelijk van je en hebben je nodig. Je zult er ook zeker voor ze moeten zijn, maar verlies daarbij jezelf niet uit het oog. Ook jouw (mentale) gezondheid is wel degelijk heel belangrijk voor je kinderen. En een extra dagje opvang of oma en opa, dat vinden ze vast niet zo erg. Zeker niet wanneer je je kinderen de echte en oprechte aandacht geeft die ze nodig hebben, op de momenten dat jij er voor ze bent.

Blije ouders zijn blije kinderen!